Regelmatig schrijf ik een artikel voor het Bijniermagazine. Hieronder lezen jullie mijn laatste blog welke in november 2025 heb geschreven:

Ik ben iemand die nog wel eens wat kwijt wil raken. Mijn autosleutels, mijn telefoon of mijn portemonnee. Af en toe heb ik echter het gevoel dat ik sinds mijn diagnose bijnierschorskanker iets belangrijkers ben kwijtgeraakt; namelijk mijzelf. De man van voor de diagnose. 

Naarmate de tijd is verstreken en de storm is gaan liggen merk ik dat ik steeds meer bezig ben met het terugvinden van mezelf. Ik verlang weer naar de Sebastiaan van voor de diagnose. De man die zonder nadenken plannen maakte, energie had voor tien en niet bij elk pijntje denkt: zou het terug zijn? 

Maar hoe harder ik probeer die oude versie van mezelf terug te halen, hoe meer ik besef: hij is er niet meer. En misschien moet ik mij daar maar bij neerleggen. Op de een of andere manier is dat echter moeilijker dan je denkt. Want rouwen om je oude zelf is niet iets waar je voor gewaarschuwd wordt. Niemand zegt: “alles komt wel weer goed, maar niet zoals het was”. Je hoort over overlevingskansen, percentages, controles. Niet over wat er gebeurt als de storm is gaan liggen en je weer verder moet met een lichaam (en geest) die niet meer vanzelfsprekend zijn.

Bij genezen denk je al snel: terug naar hoe het was. Het tegendeel blijkt soms echter waar. Genezen betekent kennelijk ook: leren leven met de restanten. Met de littekens, zowel degene die zichtbaar zijn alsook de onzichtbare. Met de angst die soms uit het niets opduikt. Met het trager geworden lijf, het kortere lontje, de veranderde kijk op het leven. 

Misschien is dat wel de grootste uitdaging van ziek zijn. Of beter gezegd, van beter worden: accepteren dat je bent veranderd. Dat je niet meer precies degene wordt die je was, maar dat je op een andere manier verdergaat. En dat dat oké is.

En toch blijft er iets in mij knagen. Een stemmetje dat zegt: Kom op Sebas, word weer de oude! Alsof de waarde van mijn leven afhangt van het terugvinden van die vorige versie van mezelf. Ik grijp alles aan om deze zoektocht te bespoedigen. Zo doe ik nu mee met een GLINK-traject (Gecombineerde Leefstijl Interventie Na Kanker). Dit met als doel nog gezonder te leven, af te vallen en nog fitter te worden. Ergens besef ik heus wel dat dit niet mogelijk is. De oude ik was toen. De nieuwe ik leeft nu. Maar ja…ontkenning….

De nieuwe ik probeert bewuster te leven. Elke dag dat ik wakker word zonder zorgen, zonder slecht nieuws, is een dag die telt. Klinkt allemaal misschien cliché, maar clichés bestaan omdat ze waar zijn. En eerlijk gezegd: ik vind dat ik uiteindelijk helemaal niet mag klagen. Ik kan nog alles doen wat ik voorheen ook deed. Ik kan mijn werk nog volledig uitvoeren, voel me fit en ook op sportief gebied probeer ik het maximale eruit te halen. Misschien niet zo snel als voor de diagnose, misschien wat bedachtzamer, maar zeker ook een ervaring wijzer. En daar probeer ik mij in te berusten. Niet meer te veel bezig met wat moet, meer met wat goed voelt.

Misschien moet ik niet proberen de oude Sebastiaan terug te vinden, maar hem bedanken. Voor alles wat hij was, en voor de kracht die hij mij gegeven heeft om dit traject aan te kunnen. Zonder hem was ik hier niet geweest. Mijn voornemen voor 2026? Mijn oude ik los laten. Met liefde, zeker niet met spijt. 

N.B.: mijn laatste wapenfeit was een trailrun van 19 kilometer door de duinen. Mul zand, hoogtemeters, kou en regen maakte het een barre tocht. Maar des te trotser was ik toen ik over de finish kwam. Misschien niet meer de tijd die ik voorheen zou lopen, maar ik mag van geluk spreken dat ik nog steeds in staat ben dit soort lopen te doen en te finishen!